Collectie-uitdieping ® Henk Schoenmakers
NL EN FR

Jean-Jacques Gailliard

De selectie werken van Jean-Jacques Gailliard (1890-1976) bestaat uit een zeer beperkte en subjectieve keuze uit zijn oeuvre en past in het kader van de reeks bescheiden tentoonstellingen rond kunstenaars die aanwezig zijn in de collectie, maar die doorgaans minder bekendheid genieten in Vlaanderen. Hierbij wenst het museum Dhondt-Dhaenens op zoek te gaan naar bepaalde intrinsieke kwaliteiten in het oeuvre van de kunstenaar.

De artistieke loopbaan van de Brusselaar Jean-Jacques Gailliard beslaat zo’n zeventig jaar. Doordat zijn vader Franz Gailliard een bekende kunstschilder is, groeit Jean-Jacques Gailliard op in een artistiek klimaat. Na een symbolistische periode in de jaren 1910 en een constructivistische periode in de jaren 1920, heeft hij een uiterst persoonlijke beeldtaal ontwikkeld die hij zijn verdere carrière trouw blijft. Hij bestempelde zijn stijl als het ‘surimpressionisme’. Hij zag zijn schilderkunst als de synthese van de materiële zon van de impressionisten en van de spirituele zon, de samensmelting van het innerlijke en het uiterlijke. Hij heeft voortdurend deze techniek beoefend van de overdruk, van de schaduwen van het verleden, van de grafische silhouetten van persoon en voorwerpen, van doorschijnende beelden, … Hij experimenteert hierbij met abstractie zonder de figuratie ooit volledig los te laten. Doordat zowel de lijnen als de kleurvlakken op de verschillende plans op een zelfde manier gebruikt worden, ontstaat een voorstelling waarbij perspectief en verhoudingen hun betekenis verliezen ten koste van een picturale ritmiek. In zijn keuze van onderwerpen onderhoudt hij een grote diversiteit: straatscènes, portretten, stillevens, interieurs, mythologische taferelen, droombeelden, … Ook experimenteert hij voortdurend met het kleurgebruik en de verfaanbreng. Tussen thematisch of schildertechnisch erg verwante werken kunnen soms vele jaren zitten.

Schalks, geheimzinnig, met sterk intellectuele inslag, zoekend naar de zin van leven en dingen, met werken waarin het picturale een literaire achtergrond krijgt, heeft Jean-Jacques Gailliard een oeuvre nagelaten, waarvan de diepere betekenis niet steeds gemakkelijk is te achterhalen. Een belangrijke inspiratiebron was de Zweedse theoloog Emmanuel Swedenborg. Deze schreef boeken over het leven na de dood en het uittreden van de geest uit het lichaam. Het wit dat een prominente rol speelt in het oeuvre van Jean-Jacques Gailliard refereert aan het idee van Swedenborg dat de kleur van de dood en het nieuw leven wit is. De aanwezigheid / afwezigheid van de menselijke figuur in de interieurs en de stillevens evenals het zoeken naar de ziel der dingen is een verderzetting van Gailliards’ denken over die thematiek. Ook de vele geanimeerde gesprekken met vrienden zoals James Ensor, Michel de Ghelderode of Victor Servranckx waren vaak een inspiratiebron. Maatschappijkritische thema’s zijn regelmatig impliciet aanwezig in zijn werk, zoals de cyclopen die staan voor het ééndimensionaal kijken. Toch is het in de eerste plaats de levensvreugde en de liefde voor het tekenen en schilderen die de belangrijkste motivatie zijn geweest voor zijn oeuvre. Zijn liefde voor de vrouw, de genegenheid voor zijn gezin, de kennis via de literatuur, de intense vriendschap met collega’s en kennissen, … alles komt terug in zijn werk.

De tentoonstelling Jean-Jacques Gailliard liep van 4 juni 2006 tot 16 juli 2006.
Voor meer info, zie tijdschrift Museum DoorDacht 3

d-artagnan | all for advertising