NL EN FR

Jean-Michel Othoniel

08/04/2001 - 03/06/2001

'Colliers'

De halskettingen van Jean-Michel Othoniel glitteren in de zon. Ze hangen aan de bomen in de tuin van de Peggy Guggenheim Foundation; ze nestelen zich rond een fontein in het Alhambra. Verbergen zich met kralen als borsten tussen Hawaiiaanse bamboe. Ze zijn verleidelijk en mooi. Ze zijn verbazingwekkend groot, gemaakt voor reuzen, uit schitterend Murano-glas.

Maar er is ook die foto van iemand die op de grond ligt met een ketting uit grote plastic kralen rond de hals. En er is die hele reeks van foto's waarin mensen een identieke rode ketting dragen. 1001 kettingen maakte Jean-Michel Othoniel voor evenzoveel mensen die deelnamen aan de Europride Parade in Parijs in 1997. 1001 kettingen als 1001 nacht en 1001 ontmoetingen met de meest uiteenlopende individuen. In ruil voor de ketting maakte hij een foto en schakelde deze portretten als kralen aaneen in een nieuwe ketting, een nieuw verbond. Schijnbaar willekeurig, maar daarmee ook open voor nieuwe verbanden, nieuwe ontdekkingen.

In het MDD toont Othoniel één deelaspect van zijn oeuvre, de zogenaamde colliers. Gemaakt uit Murano-glas nemen ze verschillende afmetingen aan. Hoe groot ze ook worden, toch hebben ze altijd een sterk delicate uitstraling en nodigen ze daardoor uit om aangeraakt te worden.

Ondanks het gebruik van glas zijn deze werken niet koel of hard, maar eerder warm en zacht. Ze lijken zich in een voortdurende staat van afkoelen en verharden te bevinden. De kralen van deze kettingen kunnen allerlei vormen aannemen: het kunnen ringen zijn, maar soms zijn ze ook borst- of hartvormig. Daardoor verwijzen ze nadrukkelijk naar het menselijk lichaam, niet alleen als de drager van de ketting, maar ook als medium dat contact zoekt met anderen. 

d-artagnan | all for advertising