Tobias Rehberger / foto: Virginie Schreyen
NL EN FR

Picture this: Maria Roosen

09/02/2005 - 28/02/2005

DUIVEN VAN GLAS
Absoluut Roosen

Maria Roosen(Oisterwijk 1957) maakt vaak werken in glas. Mooi en fragiel; alledaagse en toch onverwachte vormen van melkkannen, toverbollen, wortels, en lichaamsdelen. Ze is hiermee bekend geworden. Ook in Vlaanderen. Daar plaatste ze in de tuin rondom Museum Dhondt- Dhaenens een grote installatie van spiegelbollen en realiseerde het toneelbeeld voor Josse de Pauw’s theaterstuk ‘Wortel van glas’.

Maar Maria is veel meer.

Door haar manier van werken is zij eigenlijk de ideale kunstenaar om een opdracht te geven. Een opdracht waarin de opdrachtgever iets van hemzelf terug kan vinden, waarin de plaats afleesbaar is, en waar Maria dan iets aan kan toevoegen waardoor het dat onnavolgbare krijgt wat een goed kunstwerk kenmerkt. Waardoor het uitstijgt boven het alledaagse, terwijl het alledaagse toch mee het onderwerp was. Waarin de samenwerking nergens tot een compromis leidt, maar waar het unieke resultaat absoluut meer is dan de som der delen.

‘’ Ik bedenk vaak beelden die door anderen, bijvoorbeeld door glasblazers worden uitgevoerd. Steeds geldt hetzelfde: ik kom met een idee, de glasblazer voegt er zijn kundigheid aan toe en het resultaat is een derde, volkomen nieuw element. Zoiets als mannetje, vrouwtje, kindje”. Deze uitspraak doet ze zelf, over een prachtig beeld voor een rotonde in Alem (NL). Daar liggen drie metershoge eieren. Echte eieren, absoluut fragiel en breekbaar vol belofte, maar vanwege de verkeerssituatie wel van beton. Voor deze situatie de meest handige keuze!

Beton en glas het ligt als materiaal zo ver uiteen. Soms breit ze zelfs beelden, soms gebruikt ze veren of maakt ze foto’s. Is dat allemaal van dezelfde kunstenaar?

Maria kiest haar aanpak aan de hand van de opdracht en op grond van de specifieke situatie. Daarmee komt ze steeds uit op de perfecte vorm en het juiste materiaal voor de gekozen plaats. En als het klaar is, ziet het er allemaal zo natuurlijk uit, alsof het altijd al zo had moeten zijn.

Vorig jaar vroeg de bibliotheek van de Brugse Poort-wijk in Gent Maria om een kunstwerk. De opdracht wordt aanvaard en wordt begeleid door ‘De Nieuwe Opdrachtgevers’, een vzw die mensen die geen ervaring hebben met een opdracht geven aan een beeldend kunstenaar, helpt met het formuleren van die opdracht en met het vinden van de geschikte kunstenaar. Eigenlijk willen ze het liefst iets gekleurds, iets in glas, maar is dat niet te breekbaar?

Maria komt en luistert naar de verhalen over de wijk. Ze bekijkt het komen en gaan van de tientallen de verschillende nationaliteiten die er wonen, soms maar voor een paar jaar. En ze stapt samen met de bewoners op de fiets, trekt door de wijk, vraagt, kijkt, fotografeert een huis en een dode duif. Een aantal bewoners van een flatgebouw hebben gaas voor hun balkons gespannen. Zij die dat niet gedaan hebben zien hun balkon veranderd in een duivenkolonie. Vanuit de bibliotheek zelf kan men ook de achterkanten van de huizen zien.

En ook daar springen de duiven in het oog, ditmaal in de goed verzorgde duiventillen van de autochtone duivenmelkers van de wijk.

Maria begint haar zoektocht voor het maken van duiven in glas. Verschillende glasblazers worden aangesproken. Het is niet evident: een beeld bedenken maar door een ander laten uitvoeren. De kunstenaar kan wat sturen maar ontegenzeggelijk heeft de blazer een invloed op het werk. Meer zelfs: hij heeft een eigen beeld voor ogen!

Ze zoekt verder naar de ideale blazer voor het werk, en komt terecht in Murano, Italië: het Mekka van de glasblazers nabij Venetië. Daar blijkt Pino Signoretto haar idee perfect vorm te kunnen geven, op zijn manier, op haar manier.

Het worden hele realistische duiven. Ze lijken zo van het San Marcoplein geplukt. Het proces is op een film te zien: het blazen, het plakken, het verfijnen, het kijken, het zagen, het aanpassen. Anderhalf uur per duif en dan nog dagen in de oven.

Daarna vliegen de duiven naar Gent en geeft Maria Roosen ze een plaats in de bibliotheek van de Brugse Poort. Het is een uniek werk geworden. Absoluut Roosen en absoluut de bibliotheek.

Ook het Museum Dhondt-Dhaenens en Maria Roosen zijn geen onbekenden meer van elkaar. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er tijdelijk – in een tentoonstelling - een aantal duiven zijn neergestreken in Deurle. Hemelsbreed vanuit Venetië maakt Gent of Deurle geen verschil. Veel bewoners van de Brugse Poort zijn echter nog niet tot daar gekomen. Een museum heeft zo zijn eigen publiek. Zou een samenwerking als deze daar verandering in kunnen brengen?

In ieder geval maakte de tentoonstelling in het Museum Dhondt-Dhaenens mee de duiven in de Gentse bibliotheek mogelijk. En omgekeerd: zonder de opdrachtgevers van de bibliotheek waren er geen duiven in het museum.

Thérèse Legierse
Februari 2005

d-artagnan | all for advertising